کوچکترین یادش دنیای تنهاییم را بزرگتر کرده است ،
از آن دست تقدیم هایی که نه دلش را بلرزاند
و نه بلرزاند اشک را در چشمهایم...
که ایستادن بر قدم هایی که می خواهد ترکش کند!!!
حالا خوب گوش کن...
تو را بسته بودم به جان نگاهم که ترک کنی تنهاییت را ،
اما نمی دانم چه کسی گفته بود بعضی باید بادیگران تنها تر شوند!!
می گذارمت با دیگران اما ای کاش تنهاتر نشوی
و من آنقدر پای حرفم می ایستم ،
که بنشینی پای غم و این فرق دارد با درد تنهایی...
راديو7
تخت جمشيد ...
منبع: www.shivablog.ir
بي دليل نبود كه فكر كردم آب دريا شور شده...
شايد همين مويه زاري ماهي هاست كه باعث شده دريا امانت دار خوبي باشد و هر چه را برده بازگرداند!!!
مثل قايق كاغذي كودكي كه مي رفت و آخر دوربرگردان دور مي زد...
مثل پل كه روي آب مي ماند...
مثل جزر و مد كه جواب ساحل است ...
مثل خنده هايت كه برد و صدايش را برگرداند...
و مثل تمام كساني كه مي برد و به مقصدي شايد معلوم و شايد نامعلوم مي رساند...
از حوصله دريا به دور است كه زيادي يقه اش را بگيري و بخواهي تحملت كند،
دريا امانت دار خوبيست ، فقط كافيست..
آن زمان كه بادبادكي از سرشوق به آسمان فرستاده اي،
و قلعه اي ساحلي براي خودت دست وپا كرده اي،
به رويش بياوري
و آرام در گوشش بگويي:
آخرين عشق مرا كجا بردي ؟!!!
و من باز فراموش مي كنم كه او مسافر است...
كلاغ دلش مي گريد از آزادي،
آرزو مي كند كه اي كاش در قفس بود...
ولي دوستش داشتند!!!
ماهي بي آب مي ميرد...
ولي آب بي ماهي هرگز!!!
و تو چگونه با دستكش هايت،
تب آنكه تو را با همه وجود دوست مي دارد لمس خواهي كرد ؟!!
دالاس - مکزیک (2012)
تصميم گرفتم از اين به بعد هر هفته يكي از بناهاي برتر از نظر معماري رو البته با يك اطلاعات مختصر توي وب
براتون بذارم، اوليشم همين امروز مي ذارم اميدوارم براتون مفيد باشه !!
كمي آشفتگي بد نيست...
آنوقت...
تكاندن شانه هاي پر غبار
و مرتب كردن موهاي پريشانت،
بهانه اي مي شود براي زندگي!!
سكوت را نوازش مي دهند!!
و جاي خالي آدم هاي شب نشين را
با نگاهي معصومانه پر مي كنند...
بوي خاك بلند مي شود...
اما اینجا باران که میزند
فقط بوی خاطره ها می آید...
ممنون سميرا جون
كه در روزهاي باراني...
جاي خالي آدم ها بزرگ تر مي شود!!
تا تو تا انتهاي جاده زير چتر من بيايي!!
منبع: www.parsafun.ir
ممنون از سميرا جون:)
دور دستانم پيچيدم...
دستهايم از اين سرخ و سياه تر اگر مي شد ،
آخرين نامه ام هيچوقت
به دستت نمي رسيد!
من امروز براي اولين باره كه وبلاگ نويسي رو تجربه مي كنم،اميدوارم وبلاگم براتون مفيد باشه!!!
خوشحال مي شم تنهام نذاريد و نظراتتون رو برام بنويسيد...
بازم ممنون
آقاي شاعر
نه سبیل هايش شبيه سبيل هاي نيلچه بود و نه ريش هايش شبيه ميرزاكوچك خان و نه نمره چشم هايش با عينك هدايت جور بود،
با اين همه مرد بود ...
گاهي گوشه ابرها از جيبش بيرون مي زد و آدم هاي پياده رو مي فهميدند از آسمان آمده و به رويش نمي آورند...
پيرمرد حسابي حسابش را پاك كرده بود ،
با بانك،با كتابهايش،با پنجره اي كه حتما بايد گلدان پشتش باشد!
انگار گندم پاشيده باشند روي شانه هايت كبوتر ها مي آيند و گاهي به سرم مي زند،
گاهي به سر اين تفنگ مهربان ميزند كه كفترهاي روي شانه ات را بزند
از تو هيچ چيز بعيد نيست ...
وقتي باخته اي ورقي ديگر رو كني كه حكم هر چه باشد دلها را جمع كند،
هيچ چيز از تو بعيد نيست ...
همين روزها نوار قلبت را ببري به چاپخانه و كتاب جديدت را چاپ كني
از تو هيچ چيز بعيد نيست ...
فكر كن زمستان آنقدر طول بكشد كه با آدم برفي يك كوچه را قدم بزني ،
گاهي زبانم لال فكر مي كنم ممكن است مثل يكي از بادباك هاي كودكيم بروي و آسمان تو را پس ندهد!!!